বৰগীত

মহাপুৰুষ শংকৰ আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা গীতবোৰ অতি মানৱীয় আৰু সাৱলীল ভাষাত প্ৰশংসা আৰু উপদেশেৰে ভৰপূৰ। এই গীতসমূহ ধ্ৰুপদী ৰাগ ছন্দৰ নিদৰ্শন আৰু আধ্যাত্মিক আৱেগৰ সমাৱেশ। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে নামধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে ৰচনা কৰা গীত আছে। শংকৰাই ৰচনা কৰিছিল বৰকুৰি বৰগীতা বুলি চৰিত পুথিত পুৱা জয়। কমলা বায়ন নামৰ এজন ব্যক্তি শংকৰদেৱৰ গীত অনুবাদৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। বৰ্তমান শংকৰৰ দ্বাৰা ৰচিত এটি চৈধ্য গীত আছে। মাধৱৰ কথা মতে মুথবৰা বিভক্ত। মন কৰিব যে মাধৱে ৰচনা কৰা মুথ ভগীতাৰ সংখ্যা ১৯১ বা এটা সংকেত নহয়।

বৰগীতৰ লক্ষণ

• বৰগীতসমূহ শাস্ত্রীয় ৰাগ-তালযুক্ত গীত।
• বৰগীতৰ ভাষা ব্রজাবলী।
• বৰগীতসমূহ ভক্তিমূলক তথা ঈশ্বৰৰ মাহাত্ম্য প্রকাশক।
• বৰগীতসমূহ মূলতঃ ভক্তিৰস প্রধান যদিও তাত দাস্য, শান্ত, বাৎসল্য আদি ৰসৰো সমাবেশ ঘটিছে।
• মাধৱদেৱৰ বৰগীতসমূহ ঘাইকৈ শিশুকৃষ্ণৰ লীলা বিষয়ক। অসমীয়া সমাজৰ ঘৰুৱা পৰিৱেশৰ চিত্ৰ একোখনি ইয়াত চিত্রিত হৈছে।

ব্ৰজাৱলী ভাষা

ব্ৰজৱলী ভাষা এটা কৃত্ৰিম সাহিত্যিক ভাষা। এই ভাষা কোনো নিৰ্দিষ্ট ভাষা নহয়। শংকৰদেৱৰ দিনত অসম, বংগ আৰু উৰিষ্যাই কৃত্ৰিম ভাষাৰ জৰিয়তে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা সন্দৰ্ভত গীত ৰচনা কৰিছিল।

দাম সৃষ্টি হৈছিল। এই সাহিত্য ভাষাক ব্ৰজবুলি, ব্ৰজবোল আৰু অসমীয়া ব্ৰজবলী ভাষা বুলি কোৱা হয়। পাচিমা হিন্দীয়ে ব্ৰজভাষাৰ দুৰ্নীতিৰ কোনো খবৰ। ব্রজাৱলী ভাষাৰ মূল হ’ল ব্রজাৱলী ভাষা৷ ইয়াৰ পিছত অঞ্চলটোৰ ভিতৰত মিহলি হৈ ভোজপুৰী, নেৱাৰী, কাশৰীয়া ভাষাই ইয়াক এক সুকীয়া উপভাষা কৰি তুলিছে। ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ শব্দ জোৰকৈ সৌভাগ্যৰ পথত।

Assam TET ফালৰ পৰা দশম শ্ৰেণীৰ বিষয়বোৰ আৰু অসমীয়া মাধ্যমত